33. Krajowa Konferencja Rzeczoznawców Majątkowych – o odpowiedzialności, pozycji i przyszłości zawodu
02.10.2026
24–25 września 2026 r. w Wiśle odbyła się 33. Krajowa Konferencja Rzeczoznawców Majątkowych, zorganizowana przez Śląskie Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych im. Andrzeja Kalusa oraz Polską Federację Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych. Tegoroczne obrady odbywały się pod hasłem „Rzeczoznawstwo majątkowe jako zawód zaufania publicznego – na styku rynku i władztwa publicznego”.
Program dwóch dni połączył zagadnienia ustrojowe i prawne z problemami codziennej praktyki rzeczoznawcy majątkowego. Rozmawiano o odpowiedzialności zawodowej, etyce, bezstronności i niezależności, roli rzeczoznawcy jako biegłego, ocenie operatu szacunkowego, sporach o wartość, zmianach w planowaniu przestrzennym, odszkodowaniach, egzekucji z nieruchomości, wycenie aktywów przedsiębiorstw, dostępie do danych oraz wykorzystaniu nowych technologii. Wspólnym punktem odniesienia pozostawało pytanie o miejsce rzeczoznawcy majątkowego w systemie gospodarczym, prawnym i publicznym oraz kierunek dalszego rozwoju zawodu.
Konferencja otwarta na głos spoza środowiska
Konferencję otworzyli Wojciech Kosek, Prezes Śląskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych im. Andrzeja Kalusa, oraz Krzysztof Gabrel, Prezydent Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych. Rangę wydarzenia podkreśliła obecność Tomasza Lewandowskiego, Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Rozwoju i Technologii, oraz Głównego Geodety Kraju Andrzeja Żylisa.
W wystąpieniu Tomasza Lewandowskiego szczególnie istotny był wątek interesu publicznego jako punktu wyjścia do rozmowy o przyszłym modelu funkcjonowania zawodu. Z perspektywy rzeczoznawstwa majątkowego prowadzi to bezpośrednio do pytań o odpowiedzialność zawodową, jakość pracy i zasady, które powinny chronić nie tylko interes środowiska, lecz przede wszystkim odbiorców wycen.
Andrzej Żylis zwrócił natomiast uwagę na znaczenie fachowej interpretacji danych. Coraz większa dostępność informacji daje nowe możliwości analityczne, ale nie zastępuje wiedzy o rynku ani weryfikacji danych źródłowych. Dane to jeszcze nie informacja, a dostęp do RCN nie oznacza jeszcze wiedzy o rynku nieruchomości.
Od historii zawodu do pytania o jego przyszłość
Szczególnym akcentem pierwszego dnia było wystąpienie Henryka Jędrzejewskiego, rzeczoznawcy majątkowego z uprawnieniami nr 1 i Przewodniczącego Kapituły Medalu Honorowego PFSRM, związane z 30-leciem ustanowienia Medalu „Amicus de Rebus Peritorum Polonorum”. Henryk Jędrzejewski należy do osób bezpośrednio związanych z tworzeniem prawnych podstaw polskiego rzeczoznawstwa majątkowego i ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W tym roku Medal „Amicus de Rebus Peritorum Polonorum” otrzymał Krzysztof Lewandowski, Prezydent Polskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Wyceny Nieruchomości im. prof. Andrzeja Hopfera.
Do początków tworzenia zawodu nawiązała także prof. zw. dr hab. Stanisława Kalus, sędzia i profesor nauk prawnych, przedstawiając osobistą perspektywę narodzin i rozwoju polskiego rzeczoznawstwa majątkowego. Konferencja odbywała się jednocześnie w roku 45-lecia powstania pierwszej w Polsce organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych na Śląsku, co nadało dyskusji o przyszłości zawodu wyraźny kontekst historyczny.
Prawne znaczenie pojęcia zawodu zaufania publicznego przedstawił dr hab. Andrzej Torbus, prof. Uniwersytetu Śląskiego, wskazując również na relację między konstytucyjną ideą samorządności zawodowej a praktyką stanowienia prawa. Historyczne kształtowanie cech zawodu rzeczoznawcy majątkowego omówiła dr inż. Zdzisława Ledzion-Trojanowska.
Dopełnieniem tej części był panel poświęcony bezstronności, etyce, tajemnicy i standardom zawodowym. Wzięli w nim udział Krzysztof Grzesik REV FRICS, Krzysztof Gabrel, Prezydent PFSRM, dr Izabela Rącka REV oraz dr inż. Piotr Cegielski REV MAI MRICS. Perspektywa krajowa została tym samym zestawiona z doświadczeniami i standardami funkcjonującymi na rynkach międzynarodowych.
Jednym z najważniejszych wniosków tej części konferencji było przypomnienie, że zaufanie do rzeczoznawcy majątkowego nie wynika jedynie z posiadania państwowych uprawnień. Budują je niezależność, bezstronność, szczególna staranność, ochrona informacji, jakość analiz i odpowiedzialność za formułowane wnioski.
Operat szacunkowy, odpowiedzialność i granice oceny
Drugim silnym nurtem konferencji była odpowiedzialność rzeczoznawcy majątkowego za sporządzane opracowania oraz sposób ich oceny przez organy administracji i sądy.
Dr Aneta Paleczna-Zgonina oraz Tomasz Ciodyk, zastępca dyrektora generalnego KOWR, podjęli temat operatu szacunkowego jako dokumentu wywołującego skutki prawne – odpowiedzialności, konsekwencji oraz granic ryzyka zawodowego. Następnie dr Aleksandra Makarucha i Rafał Sołtysik, reprezentujący jednocześnie środowisko akademickie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, przedstawili problem relacji pomiędzy specjalistyczną wiedzą rzeczoznawcy majątkowego a oceną operatu szacunkowego dokonywaną przez organ administracji publicznej.
Perspektywę wymiaru sprawiedliwości przedstawił sędzia dr Mariusz Śladkowski, wskazując na odpowiedzialność rzeczoznawcy majątkowego jako biegłego sądowego, znaczenie standardów zawodowych, wpływ opinii na postępowanie oraz cechy dobrego biegłego.
Z dyskusji wyłonił się ważny problem granic oceny operatu szacunkowego. W projekcie stanowiska uczestników konferencji wskazano potrzebę rozróżniania istotnych nieprawidłowości wpływających na wynik wyceny, uchybień niemających takiego wpływu oraz dopuszczalnych różnic profesjonalnego osądu. Jednocześnie zaakcentowano konieczność respektowania granicy pomiędzy oceną prawną należącą do organu lub sądu a wiadomościami specjalnymi i oceną uwarunkowań ekonomicznych pozostającymi w kompetencji rzeczoznawcy majątkowego.
Nie każdy spór o wartość musi prowadzić do kolejnej wyceny
Osobną część obrad poświęcono sporom o wartość i możliwościom ich rozwiązywania.
Dr Anna Bicz-Kordonets, dyrektor Śląskiego Centrum Arbitrażu i Mediacji, przedstawiła arbitraż i mediację jako alternatywne formy rozwiązywania sporów. Dr hab. inż. Marek Walacik REV MRICS CCIM, Przewodniczący Komisji Arbitrażowej PFSRM, podjął z kolei pytanie, czy opinia o prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego rzeczywiście rozwiązuje spór o wartość.
Do problematyki funkcjonowania wyceny w systemie prawa publicznego nawiązali sędzia NSA Marian Wolanin oraz Zenon Marczuk, omawiając rolę rzeczoznawcy majątkowego w systemie naliczania opłat publicznoprawnych, w tym opłaty adiacenckiej, renty planistycznej i opłat związanych z użytkowaniem wieczystym.
Wnioskiem z tej części konferencji był postulat dalszego rozwoju mediacji, koncyliacji, arbitrażu i innych profesjonalnych metod wyjaśniania rozbieżności dotyczących wartości.
Konferencja miała również ważny wymiar integracyjny. Towarzyskie spotkania rozpoczęły się jeszcze przed oficjalnym otwarciem wydarzenia. Dla uczestników, którzy przyjechali do Wisły dzień wcześniej, przygotowano wieczór w Chacie Olimpijczyka – z poczęstunkiem i góralską gawędą, w swobodnej atmosferze sprzyjającej rozmowom i pierwszym spotkaniom.
Po pierwszym dniu obrad uczestnicy spotkali się podczas uroczystej kolacji. Była to okazja do kontynuowania rozmów rozpoczętych podczas sesji merytorycznych, spotkań z dawno niewidzianymi koleżankami i kolegami oraz poznania osób uczestniczących w Krajowej Konferencji po raz pierwszy. Wieczór zakończyła wspólna zabawa przy muzyce DJ-a, która trwała do późnych godzin. Część towarzyska po raz kolejny pokazała, że Krajowa Konferencja jest nie tylko miejscem wymiany wiedzy i doświadczeń, ale także budowania relacji w środowisku zawodowym.
Rzeczoznawca w postępowaniu administracyjnym, planowaniu i biznesie
Drugi dzień konferencji rozpoczął blok poświęcony odszkodowaniom ustalanym przez wojewodę na podstawie tzw. specustaw. Praktyczne doświadczenia w tym zakresie przedstawili Aleksandra Kroczek, zastępca dyrektora Wydziału Infrastruktury Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, oraz Krzysztof Budek REV, zastępca kierownika Oddziału do Spraw Odszkodowań.
Do najbardziej aktualnych tematów należały konsekwencje reformy planowania przestrzennego. Dr Adam Polko oraz dr inż. Ludmiła Pietrzak przedstawili znaczenie nowych regulacji planistycznych dla pracy rzeczoznawcy majątkowego – w tym problemy związane z planem ogólnym gminy, aktami planowania przestrzennego, potencjałem inwestycyjnym nieruchomości oraz stosowaniem art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Szeroki zakres kompetencji rzeczoznawcy majątkowego pokazał panel dotyczący wyceny aktywów na potrzeby sprawozdawczości i raportowania oraz różnych form zbycia przedsiębiorstw. Wzięli w nim udział dr inż. Piotr Cegielski REV MAI MRICS, Marek Walczak – dyrektor PwC Polska oraz Lubomira Murray – biegły rewident i partner PwC Polska.
Egzekucja z nieruchomości – odpowiedzialność w szczególnych warunkach
Kolejny blok dotyczył postępowań egzekucyjnych. Jarosław Szczepański z Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, przedstawił rolę rzeczoznawcy majątkowego w procesach egzekucji z nieruchomości.
Praktyczny problem tzw. „wyceny zza drzwi”, a więc sytuacji, w której dostęp do nieruchomości jest ograniczony lub niemożliwy, omówili Agata Gorycka oraz Maciej Mazur, asesor komornika sądowego. Temat ten ponownie skierował uwagę na granice odpowiedzialności biegłego oraz znaczenie prawidłowego dokumentowania zakresu dostępnych informacji i przyjmowanych założeń.
Nowe narzędzia – odpowiedzialność pozostaje po stronie człowieka
O dorobku merytorycznym środowiska i nowych opracowaniach PFSRM mówił dr inż. Robert Zygmunt. Wśród omawianych nowych materiałów metodycznych znalazły się nowe tablice dotyczące drzewostanów oraz standard odnoszący się do wykorzystania sztucznej inteligencji opracowane przez PFSRM.
Rozwój AI, automatycznych modeli wyceny, narzędzi statystycznych i nowych źródeł danych był jednym z tematów przewijających się przez całą konferencję. Wniosek pozostaje jednak jednoznaczny: narzędzie może wspomagać analizę, ale nie przejmuje odpowiedzialności rzeczoznawcy majątkowego. Ostateczne decyzje dotyczące danych, założeń, metodologii i wniosków pozostają po stronie osoby posiadającej uprawnienia zawodowe.
Uczestnicy konferencji wskazywali przy tym na potrzebę transparentności wykorzystania narzędzi technologicznych, zapewnienia możliwości weryfikacji danych i rezultatów oraz ochrony informacji objętych tajemnicą zawodową.
Drugiego dnia odbyło się także wystąpienie głównego sponsora konferencji – PZU SA. Prelekcję „Ubezpieczenie OC wymogiem prawnym wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego” poprowadził Hubert Sobczyński, Dyrektor ds. Produktu iExpert.
Jak ma być zorganizowany zawód?
Ostatni blok konferencji dotyczył przyszłego modelu organizacyjnego rzeczoznawstwa majątkowego. Prezydent PFSRM Krzysztof Gabrel oraz radca prawny Katarzyna Opęchowska z Zespołu PFSRM ds. samorządu zawodowego przedstawili uchwałę kierunkową Rady Krajowej PFSRM dotyczącą samorządu zawodowego rzeczoznawców majątkowych.
Dyskusja nie sprowadzała się jednak do prostego wyboru pomiędzy obecnym modelem a samorządem zawodowym. Wskazano potrzebę analizy trzech rozwiązań: wzmocnionego modelu stowarzyszeniowego, modelu mieszanego – administracyjno-samorządowego – oraz samorządu zawodowego. Każde z nich powinno zostać ocenione m.in. z punktu widzenia interesu publicznego, reprezentatywności, kompetencji, zasad członkostwa, kosztów, odpowiedzialności i nadzoru.
Wnioski z konferencji podsumowali dr inż. Zdzisława Ledzion-Trojanowska oraz Wojciech Kosek.
33. Krajowa Konferencja Rzeczoznawców Majątkowych nie dała jednej odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące przyszłości zawodu. Pokazała natomiast wyraźnie obszary wymagające dalszej pracy.
Z dwóch dni wystąpień i dyskusji można wyprowadzić kilka głównych kierunków:
• pozycję zawodu należy budować przez jakość i odpowiedzialność;
• niezależność profesjonalnego osądu musi iść w parze z możliwością jego rzetelnej weryfikacji;
• ocena operatu szacunkowego nie może zacierać granicy pomiędzy kompetencjami organu a wiadomościami specjalnymi rzeczoznawcy;
• środowisko potrzebuje silniejszego wspólnego głosu w procesach legislacyjnych;
• nowe technologie powinny rozwijać warsztat, ale nie zastępować wiedzy i odpowiedzialności człowieka;
• rozmowa o przyszłym modelu organizacji zawodu powinna uwzględniać interes środowiska, ale jej punktem odniesienia powinien pozostawać interes publiczny.
Konferencja pokazała potrzebę zachowania równowagi między niezależnością a odpowiedzialnością, profesjonalnym osądem a jego weryfikacją, rozwojem technologii a odpowiedzialnością człowieka oraz interesem środowiska zawodowego a interesem publicznym.
Ten kierunek wydaje się najważniejszym efektem spotkania w Wiśle. Konferencja nie zamknęła rozmowy o przyszłości rzeczoznawstwa majątkowego. Nadała jej natomiast szerszy wymiar – wychodzący poza samo środowisko rzeczoznawców i obejmujący ustawodawcę, administrację publiczną, wymiar sprawiedliwości, naukę, biznes oraz wszystkich odbiorców wycen.
Zarząd Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych składa podziękowania:
Zarząd Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych składa podziękowania:
• Śląskiemu Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Majątkowych im. Andrzeja Kalusa i osobiście prezesowi ŚSRM Wojciechowi Koskowi, a także wiceprezes ŚSRM Wiolecie Lisik,
• Radzie Programowej, Komitetowi Organizacyjnemu i prelegentom Konferencji,
• Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń SA ‒ sponsorowi konferencji, który od wielu lat wspiera organizację corocznych Krajowych Konferencji Rzeczoznawców Majątkowych,
• Wszystkim uczestnikom konferencji, których obecność stanowi najlepsze potwierdzenie jej atrakcyjności oraz inspiruje do kontynuowania i rozwijania kolejnych edycji tego ważnego wydarzenia dla środowiska rzeczoznawców majątkowych.
Opracowanie:
Marta Dąbrowska-Górecka
Adrianna Szarafińska
Zespół ds. komunikacji i wizerunku PFSRM
dodano: Piątek, 02/10/2026 13:33
ostatnia aktualizacja: Piątek, 02/10/2026 14:13
